در اسلام از شهرى بديگر شهر برده شد . ( 1 ) اگر اين صلح انجام نمىيافت ، معاويه حضرت حسن ( ع ) را بدست جعده دختر اشعث مسموم نمىكرد . و بالاخره اگر چنين صلحى صورت نمىپذيرفت معاويه باقيماندهء فرزندان شايسته كار مهاجر و انصار را به قبول بيعت يزيد مجبور نمىكرد ، و اين جوان زشتخوى و تبهكار را به پيشوائى مسلمانان برنمىگزيد و سياهكاريهاى فضاحت بار ديگرى را كه نميتوان به آمار آورد مرتكب نمىشد ، در اين صورت با يك امعان نظر دقيق ميتوان فهميد كه در چنين ماجرائى بحقيقت كدامين نفر شكست خورد و چه كسى پيروز شد ؟ اكنون مشخص مىشود كه امام با قبول چنين صلحى ، چگونه كوشش‌هاى معاويه را بر باد داد و اساس فريبكاريش را ويران ساخت تا اينكه حق پديدار شد و باطل نابود گشت و در اينجاست كه ياران باطل دچار زيان و خسرانى فراوان ميشوند . پس در چنان موقعيتى قبول صلح براى حسن ( ع ) واجب و مشخص بود ، همچنانكه جنگ و انقلاب بر ضد يزيد در شرايط بعدى بر برادرش حسين ( ع ) واجب و لازم بود و اين دو روش به ظاهر متضاد پديدهء اختلاف دو روزگار و موقعيت و دو فرمانروا و حاكم بود . به همين روى صلح امام حسن ( ع ) كه موجب رسوائى معاويه گشت و شهادت امام حسين ( ع ) كه بدست يزيد انجام گرفت موجب شد كه حكومت سفيانى در اندك زمانى واژگون گردد . اگر اين دو سبط پيامبر در اين دو طريق مبارزه قربانى نمىشدند تمام كوشش‌هاى نياى بزرگشان در يك چشم بر هم زدن نابود مىشد و دين سفيانيها جايگزين دين اسلام مىشد ، دين بنى اميه يا دين فريب و نيرنگ ، دين گناه و تبهكارى دين شراب و ترانه ؛ دين روسپيان ، دين سگ و ميمون و دين كشتار شايسته‌كاران و پايدارى بدكاران و